Προχτές πήγα σινεμά και ακόμη και τώρα είμαι κάπου μετέωρη στα συναισθήματα. Κυριολεκτικά "Μετά την Λουτσία" έχω μείνει με μια πικρή δυνατή αίσθηση. Και μια ικανοποίηση και χαρά αν μπορώ να πω. Αναλύω παρακάτω.
Ξεκινάμε με την ¨χαρά¨. Πιθανότατα μέχρι πρότινος να μην πήγαινα να δω κάτι τέτοιο. Χάρη όμως σε έναν θαυμάσιο άνθρωπο δίπλα μου, έχω δει ταινίες τύπου ¨ευρωπαϊκού κινηματογράφου¨, και όχι μόνο Χόλιγουντ, που νιώθω ότι με έχουν γεμίσει. Μου έχουν πει κάτι παραπάνω από τις κλισέ ιστορίες που έβλεπα δράσης, έρωτα, κωμωδίες, δράματα τραβηγμένα κάποιες φορές από τα μαλλιά. Ταινίες πιο αληθινές ίσως. Που σου αφήνουν τροφή για σκέψη. Που μπορείς να πεις ότι κάτι πήρες και όχι μόνο κιλά από το ποπ κορν.
